Had ik maar naar mijn hart geluisterd, in plaats van alleen naar m'n hoofd. Puur omdat ik niet even stil werd en ging luisteren, heb ik een hele reeks foute beslissingen gemaakt, waardoor mijn vrienden en familie het met me te verduren hebben gehad en ik zelf helemaal niet gelukkig was. Lees verder op de blog van Listen Today, online platform voor yoga, meditatie en gezond eten: https://listentoday.nl.

Had ik maar…

In 2003 en 2004 woonde ik in Wanaka, Nieuw-Zeeland. Ik had het gevoel dat alles op rolletjes liep en dat ik helemaal in de flow zat. Mijn doel was om aan de andere kant van de wereld (oh, toevallig in een snowboard-dorp, wel zo convenient omdat dat een grote passie was) een huis, baan en nieuwe vrienden te vinden. Ik kende helemaal niemand, en de eerste week was, dat zal ik je eerlijk vertellen, niet leuk. Maar op één of andere manier lukte alles; ik ontmoette een heel leuk meisje waarmee ik naar de pool competition in de pub durfde om mensen te ontmoeten, vond meerdere baantjes en een huis. En de vrienden die ik maakte mag ik nog steeds tot m’n beste vrienden rekenen. Klikt goed, tot het ‘mis’ ging. Een typisch gevalletje van ‘had ik maar naar mijn hart geluisterd’…

Had ik maar beter naar mijn hart geluisterd, in plaats van alleen naar m'n hoofd. Puur omdat ik niet even stil werd en ging luisteren, heb ik een hele reeks foute beslissingen gemaakt, waardoor mijn vrienden en familie het met me te verduren hebben gehad en ik zelf helemaal niet gelukkig was. Lees verder op de blog van Listen Today, online platform voor yoga, meditatie en gezond eten: https://listentoday.nl.Want na 2 jaar in het paradijs kwamen er barstjes. Mijn vriendinnetjes uit Amsterdam kwamen langs en hadden goede banen, geld, en ik begon te vergelijken. Mijn vrienden uit het dorp begonnen te verhuizen naar andere delen van Nieuw-Zeeland en naar Europa. Mijn baas ging in Australië werken. Mijn baan als receptioniste bij een hostel was leuk, maar wel onder m’n niveau. Mijn eerste doel had ik behaald, mijn tweede doel was een visum om in Nieuw-Zeeland te kunnen blijven wonen en werken. Omdat te verkrijgen moest ik nog 3 jaar diezelfde baan blijven doen. Ik twijfelde; vergooide ik m’n carrière dan niet? Was dat baantje nog wel leuk met mijn nieuwe baas (men noemde haar ‘godzilla’)? Zou ik wel nieuwe vrienden maken? Ik had geen idee wat ik moest doen. Wat ik toen heel hard nodig had gehad, was mediteren. Maar in plaats daarvan heb ik puur met m’n hoofd geprobeerd te bedenken wat mijn volgende stap zou zijn. Alle voors en tegens op een rij, maar geen gevoel. Had ik maar naar mijn hart geluisterd. Want in een soort staat van paniek (‘wat moet ik doen???’) heb ik alles bedacht; de beslissingen kwamen uit angst. Ik kan je vertellen, dat werkt niet!

Ik was er klaar mee, toch?

Mijn ideeën waren dat ik een citygirl was, dus ik moest terug naar de stad. Ik wilde geen enge dingen meer doen (omdat ik beter en beter werd in snowboarden en het merendeel van m’n vrienden jongens waren, ging ik een beetje over m’n kunnen, met blessures tot gevolg). De avonturen waren iets te grof, jongensachtig, te wild. Ik was klaar met het leven in een seizoensdorp waar iedereen kwam en ging. Met wat meditatie had ik gewoon weer terug naar de basis kunnen gaan. Dan had ik bedacht: ik ben een natuurmeisje, hoe graag ik ook een citygirl wil zijn. Ik kan gewoon weer rustig snowboarden, het hoeft niet zo extreem, het geeft niet als ik niet telkens iets cools doe. Zelfs mijn vader zei, toen ik ratelde over een volgende stap: “Je laat het paradijs achter je, moet je dat wel doen?”.’ Hij die er zo op tegen was dat ik überhaupt naar Nieuw-Zeeland zou gaan, want dan zou ik ‘t kunnen vergeten met een carrière. Nouja, iedereen had wel een mening, behalve ik zelf. Ik kocht een ticket terug naar Europa, en dan zou ik om af te kicken beginnen met een snowboard-seizoen in Morzine in Frankrijk, na een stopover op Samoa en een weekendje in Nederland met m’n vriendinnetjes.

Cold feet

Maar ik kreeg cold feet, wilde ineens helemaal niet naar Europa en realiseerde me: ik ga Wanaka zo erg missen, waar kan ik een half jaar ongelukkig zijn? Bizar om zo te denken, maargoed, dat deed ik. Omdat veel van m’n vrienden uit Wanaka in Sydney woonden en zelfs wat vrienden uit Amsterdam, verhuisde ik daarheen. Ik heb daarmee een vriendinnetje in Morzine laten barsten, net als m’n vriendinnetjes in Nederland, kosten gemaakt voor het omboeken van m’n ticket. En hoe ik in de flow zat in Wanaka, zo kwam ik er in Sydney echt niet in. Ik ben dol op Sydney, nog steeds, ik zou er morgen naartoe willen. Maar die stad wordt overladen door backpackers die daar allemaal willen wonen en werken. En de locals beschermen zichzelf (logisch wel); je hebt hen, en je hebt de backpackers. Ik zie mezelf op reis, vooral als ik ergens een tijdje woon, helemaal niet als backpacker (tijdens een vakantie kan ik trouwens wel enorm de toerist uithangen hoor, maar dat is wat anders). Ik ben gewoon Robien, en de locatie maakt niet zoveel uit. Maar ik kreeg het niet voor elkaar om zo te worden gezien. Ik werd gezien als de backpacker en vond dat label heel oncomfortabel; ik werd er onzeker door. Er gebeurden ook hele gekke dingen, de universe vertelde me: “Je moet eerst eens wat meer luisteren naar je hart, voordat je allemaal dit soort beslissingen maakt. Dit is niet jouw plek.” Dus ik zat ‘s nachts met een vriendinnetje buiten, we konden niet slapen omdat de buren een feest gaven. Kwam de politie, kregen wij de schuld van alle herrie en werd ik uit huis gezet. Ik werkte in een winkeltje waar ik in het magazijn aan het labelen was. Er was een deur naar een gemeenschappelijke tuin waar het huis van twee Nieuw-Zeelandse vrienden van mij ook op uitkwam. Op een dag werd ik ineens ontslagen, want er was wat gestolen uit het magazijn en ik en die jongens werden van diefstal beschuldigd. Zo ging het eigenlijk maar door, het backpacker-label en een angst- in plaats van een hartkeuze deden me geen goed. Met een dikke schuld kwam ik uiteindelijk terug in Nederland, waar het gelukkig allemaal wel weer goed kwam hoor! Maar achteraf gezien heb ik, puur omdat ik niet even stil werd en ging luisteren, een hele reeks verkeerde beslissingen gemaakt, mijn vrienden en familie hadden het met me te verduren en ik was zelf helemaal niet gelukkig.

Toch mediteren

Dus.. the moral of the story: ik probeer meer te luisteren, zodat ik niet meer hoef te denken; had ik maar naar mijn hart geluisterd. De laatste tijd lukt het pas echt, omdat ik nu pas makkelijker denk over mediteren. Wil je namelijk naar je hart luisteren, dan zul je stil moeten zijn. Maar dat is zo lastig. En mediteren vond ik echt een te grote stap. Ik vond het ook een beetje suf geloof ik. Maargoed, een reeks events die niet bij je passen, dat is pas suf. Dus nu denk ik er anders over. Als jij ook het gevoel hebt dat je wat meer zou moeten luisteren, doe het dan, ga mediteren! Met ons online programma ‘Leren mediteren in 4 weken’ krijg je net het zelfvertrouwen om het te doen, leer je wat wij ook hebben geleerd, hoe easy het eigenlijk is. Je leert welke technieken er zijn, je gaat ze proberen en leert hoe je van mediteren een gewoonte maakt. Je gaat snappen waarom het essentieel is voor een gelukkig leven, waarom het bij mij helemaal zo mis ging zoals je hierboven hebt gelezen en hoe jij dat kunt voorkomen. Ik hoop dat je de stap neemt, en daardoor wél de juiste beslissingen maakt in je leven. Met een combinatie hoofd en hart, en niet alleen maar hoofd.

>>>Klik hier voor meer informatie. 

Dorien heeft het wat dat betreft jaren later trouwens een stuk beter aangepakt. Ook zij maakte belangrijke keuzes vanuit Nieuw-Zeeland, maar zij luisterde wel naar haar hart. Lees haar verhaal hier.

Heb jij ook zo’n ervaring? We zijn natuurlijk wel benieuwd…

Robien Hali

No Comments

Post a Comment